Niets plannen is ook een planning

“Heerlijk”, vertelt ze, “over twee weken heb ik een heel weekend voor mezelf. Manlief gaat met de kids een weekend op pad en ik blijf thuis”. Ze heeft alleen wel dikke stress, want ‘ze heeft nog he-le-maal niets gepland voor dat weekend’. En ja, dat voelt toch wel als heel erg suf en saai. Dan heeft ze eindelijk eens de tijd aan zichzelf, kan ze doen en laten wat ze wil en dan heeft ze niks gepland staan?! Alleen al van het idee ‘niets doen’, schiet de verkramping in haar lijf en loopt haar hoofd over. Een soort paniekgevoel overvalt haar.

We gaan op onderzoek wat maakt dat het idee van ‘niets doen’ haar zo aanvliegt. Ze wordt zich ervan bewust, dat als ze niets doet, haar onrust zo voelbaar wordt, ze er niet langer omheen kan dat ze slecht in haar vel zit en bepaalde thema’s zich dan niet meer laten onderdrukken. Ze herkent haar valkuilen, en ook dat haar mind direct in de ‘oplos-stand’ gaat staan als ze een keer wel aandacht wil geven aan haar onrust en issues. En de dan daarbij opkomende frustratie en onmacht dat sommige dingen zich niet zo maar laten oplossen. Want tja, als je al > 40 jaar een bepaalde overlevingsstrategie hebt, dan laat deze strategie jou niet zo maar los. Die heb je ooit met een reden bedacht en nodig gehad.

Herkennen, erkennen, geduld en mildheid naar jezelf, en soms ook de mind een beetje foppen door in dit geval te zeggen ‘niets plannen is ook een planning’. Opgeruimd gaat ze de deur uit.