‘Als ik het nou toch eens kon loslaten, dan…’, is misschien wel een van de meest gehoorde verzuchtingen in mijn praktijk. Of het nu gaat om pijnstukken uit je verleden, die je blijven achtervolgen of hardnekkige gewoontes die je allang niet meer dienen en waar je maar niet los van komt. Het klinkt zo gemakkelijk ‘loslaten’, maar blijkt in de uitvoering vaak bere-ingewikkeld als het gaat om emoties en overtuigingen. Wat is dat toch?!

De mindfuck van loslaten
Het begint al met het woord, ‘loslaten’ veroorzaakt een soort mindfuck. Het is een werkwoord en impliceert daarmee dat je iets kunt doen of laten om het te bereiken. Nou gaat loslaten ook prima, als het gaat om een voorwerp, zoals je telefoon die je in je hand hebt en die je loslaat (door je hand en vingers te ontspannen) wanneer je deze op tafel legt. Met issues, overtuigingen en emoties werkt het ietwat anders (en ook weer niet, dat lees je zo 😉). Het is niet zo, dat je na twee maanden elke dag 33x tegen jezelf te zeggen dat je goed bent zoals je bent, ineens van je ‘ik doe er niet toe- complex’ af bent. Was het maar zo simpel. De uitdaging bij loslaten zit ‘m er in, dat je niet ‘doet’, maar ‘bent’ met wat er is.

Wat levert het loslaten je op?
De allereerste stap in het loslaatproces is, dat je helder hebt wat je doel is. Wat levert het jou op als je niet langer beperkt wordt door je issue? Formuleer het positief. Dus niet ‘ik wil niet meer altijd overal ‘ja’ op zeggen’, en wel ‘ik ervaar hierdoor meer vrijheid, ruimte en ontspanning voor mezelf’. Merk op, wat het met je doet als je je dit alleen al voorstelt 😊

‘Zijn’ met een issue, hoe ‘doe’ je dat dan? 😉
Welk issue, gedachte of overtuiging het ook is, je dient het eerst volledig vast te pakken door het recht in de ogen te kijken en te zien in al zijn rauwheid. Daar zit meteen de crux van de ingewikkeldheid van ‘loslaten’. We hebben namelijk helemaal geen zin om in pijn of verdriet te duiken, het aan te kijken, te voelen of er mee te zijn. We krijgen dit ook niet mee, niet in onze opvoeding en niet in onze maatschappij. Emoties zijn maar lastig, gewoon niet piepen en vooral doorgaan. We onderdrukken de pijn, zoeken afleiding, nemen een pijnstiller of gaan snaaien en overtuigen onszelf rationeel dat ‘we het heel goed hebben’. Totdat dit niet meer werkt en je mentaal, fysiek of psychisch tegen je grens aanloopt.

Geef jezelf de tijd
Goed, je hebt besloten te gaan werken aan een issue, je demonen in de ogen te kijken en er mee te zijn (pffff, beetje pijn in je buik krijg je er wel van. En dat is oké, want alles mag er zijn). Hoe lang duurt het dan nog voordat je het kunt loslaten? Helaas, daar is geen vastomlijnd antwoord op te geven. Het zal gaan in jouw tempo, het is jouw proces en je kunt niet harder dan je gaat. Laten we ‘ik durf mijn grenzen niet duidelijk aan te geven uit angst voor afwijzing’ nemen als voorbeeld.

Vaak heb je je issue al jaren en was het oorspronkelijk niet eens een issue. Heb je jezelf ooit (onbewust) aangeleerd om je grenzen niet aan te geven, omdat het toen handiger was om mee te veren in de gegeven situatie. Dat je bijvoorbeeld als kind feilloos onbewust aanvoelde, dat je door mee te buigen met de wensen van je ouders wel aandacht en erkenning kreeg en wanneer je gedrag tegendraads was, jij werd afgewezen. Elk kind wil erkenning van en gezien worden door zijn ouders en dus pas je je aan. Dit meebuigen is een gewoonte geworden, een overlevingsmechanisme, wat ook nu je volwassen bent elke keer de kop opsteekt, zodra je brein ook maar denkt dat een kans op afwijzing zich aandient. Waardoor jij bijna zonder nadenken elke keer als je een ‘nee’ voelt, toch weer een ‘ja’ zegt. En dit patroon of deze overtuiging die al zo lang is ingesleten en die dus jou ooit wel heeft gediend, geeft zich niet zomaar ‘gewonnen’.

Je kunt het loslaatproces niet forceren. Het gras gaat ook niet harder groeien als je er aan trekt. Wat wel helpt is het aandacht geven, liefde, goede verzorging en de juiste omstandigheden creëren. Dat geldt ook voor jouw loslaatproces. Geef jezelf dus de tijd!

Herkennen, erkennen en laten zijn
Je hebt je doel gesteld, je geeft jezelf de tijd voor het loslaatproces. Dan komt de fase van herkennen. Onderzoek in welke situaties je issue jou in de weg zit: thuis, op je werk, bij vriendinnen, met sporten, misschien zelfs wel bij mediteren, tijdens yoga of het lezen van een bewustwordingsboek. Herken het zonder oordeel.

Vervolgens erken je, dat je bepaald gedrag of overtuiging hebt, die je niet langer meer wilt en jou ook niet meer dient. Het kan scary voelen om toe te geven aan jezelf, dat een bepaald patroon, dat al zo lang als een warme jas heeft gezeten, nu niet meer past. Dat je zelfs ongelukkig wordt van elke ‘ja’ die je zegt, wanneer je een ‘nee’ voelt. Wijs jezelf niet af, maar wees mild en heb begrip (met je gevoel, niet je verstand). Het kan pittig zijn en soms ook pijnlijk en verdrietig om onder ogen te zien, wat heeft gemaakt dat je dit mechanisme hebt ontwikkeld. Weet, dat dit onderdeel is van het helingsproces en van ‘het loslaten’.

Als je je patroon herkent, erkent en laat zijn, dan laat het langzaam jou los. En zul je zien, dat dát jou inderdaad vrijheid, ruimte en ontspanning geeft.

Wat zou jij met liefde willen loslaten? Laat je het me weten?

PS Mocht je hulp of een zetje nodig hebben bij het ‘loslaten’, boek dan een gratis sessie, waarin ik met jou mee kijk in jouw persoonlijke situatie en je minimaal twee direct toe te passen tips geef, die je helpen in het proces van loslaten.