‘Wat vind ik kiezen voor mezelf toch ingewikkeld’, verzuchtte ze.
Afgelopen weekend had ze een weekendje weg staan met een aantal meiden van dezelfde opleiding lang geleden. Een paar keer per jaar spreken ze nog steeds met elkaar af.

De datum stond al een paar maanden vast, en nu voelde ze dat ze er helemaal niet heen wilde. Ze was moe, had een loeidrukke week achter de rug, had wat strubbelingen gehad (vooral met zichzelf) en ze snakte nu naar rust en niks ’moeten’. Daarnaast had ze in het laatste weekend gemerkt, dat ze wat minder aansluiting voelde met een aantal uit de groep. Ze voelde zich een buitenstaander en tegelijkertijd wilde ze, als ze eerlijk was, ook niet eens die aansluiting meer hebben. Maar de angst als ze zou afzeggen, voor afwijzing, niet begrepen te worden en buitengesloten worden was groot. Het heen en weer geslinger tussen deze verschillende gevoelens stond nu nog op haar netvlies gebrand.

Dapper
En ja, zó dapper, ze had het gedaan: gekozen voor zichzelf, en zich dus afgemeld. Niet iedereen kon het waarderen, en dat was merkbaar in de groepsapp. ‘De afspraak stond al maanden, dus ze wist toch allang dat dit weekend voor de deur stond’. Ja, dat klopt, alleen wist ze toen nog niet dat ze nu zo moe zou zijn en laag in haar energie zou zitten. Het commentaar deed pijn, ook al wist ze, dat de opmerkingen gemaakt werden, omdat de anderen het zo jammer vonden dat ze er niet bij zou zijn.

Mindfuck
Toen diende het volgende dilemma zich aan, want op de avond van dat weekendje weg met de dames, deed zich de mogelijkheid voor om met een vriendin een avondje sauna te pakken. En laat ze daar nou wel enorm veel zin in hebben. Heerlijk, onderdompelen in de warmte, ontspannen, en met een vriendin bij wie ze ook helemaal zichzelf kan zijn, niet vrolijk hoeft te beppen als ze daar geen zin in had. De ruimte voelen om alleen maar in stilte te kunnen genieten van de rust. Maar ja, die sauna-vriendin kende wel weer een dame uit die opleidingsgroep, en dus…. sloeg haar hoofd alweer op tilt. Want wat als die saunavriendin dan die opleidingsvriendin tegenkwam en dan vertelde van haar sauna avondje….. zul je zien dat die meiden helemaal over de zeik gaan… en hup, daar ging de rollercoaster in haar mind. Je zou van minder een ontploft hoofd krijgen. En ook hier heeft ze weer gekozen voor zichzelf, zich niet laten vangen in de mindfuck: ze was naar de sauna gegaan en had toen ze er eenmaal was, alle gedachten kunnen laten gaan en had intens genoten.

Erkenning van anderen
Waar ze nu van baalt en last van heeft, is dat een dag later de stress (angst) van ‘het idee van de mogelijkheid dat’ als een raket weer omhoog kwam en het ontspannen gevoel van de sauna grotendeels weer teniet deed. We onderzoeken waar de angel zit. Wetend waar ze vandaan komt (nooit kiezen voor zichzelf), is het feit dat ze heeft afgezegd én ook gekozen heeft voor de sauna al een gouden medaille waard. Waar ze in vastloopt, is dat ze zich nog afhankelijk maakt van de mening van de ander en vooral de erkenning van een ander. Het liefst had ze van de groep in drievoud bevestiging willen hebben, dat ze het snapten en dat ze vooral thuis moest blijven, als ze zo moe was. Met het liefst in de groepsapp nog tig tips van de dames hoe ze voor zichzelf kan zorgen, dat ze haar enorm zouden missen en het hele weekend door foto’s zouden appen, zodat ze toch het gevoel had er bij te zijn. En ja, het liefst ook nog, dat de groep zich helemaal kon voorstellen, dat ze dan wél naar de sauna ging en dat ze hoopten dat ze daar enorm van zou opknappen.

Erkenning van jezelf
We moeten ook lachen om deze absurditeit, want als dit echt zo zou zijn gegaan, was dat toch ietwat over de top geweest. En gaan dan verder in haar proces, wat maakt dat ze deze nooit aflatende behoefte aan erkenning en waardering van anderen heeft. En gaan we aan de slag om haar te laten voelen, dat en hoe ze deze erkenning aan zichzelf kan gaan geven, waardoor ze kan (blijven) staan voor zichzelf en zich niet langer afhankelijk voelt van wat anderen van haar vinden.