Frustratie, machteloosheid en verdriet aan de macht
Woest is ze. Op haar zus. Frustratie en machteloosheid spuiten uit haar oren. Het is niet de eerste keer. ‘Dacht ze nou werkelijk door ineens na maanden radiostilte een paar gezellige foto’s van een weekendje weg over de app te gooien, dat zíj dan wel weer over haar hart zou strijken en doen alsof er nooit iets was voorgevallen? Echt niet!’ Bijna snuivend zit ze tegenover me, armen over elkaar, de tranen in haar ogen springend vanwege al dit onbegrip.

Trouw blijven aan jezelf ook als dit een conflict oplevert
Het laatste live contact met zuslief had niet helemaal lekker uitgepakt. Het lijkt erop, dat zíj de schuld hiervan krijgt. Ze had zich (eindelijk) uitgesproken over hoe zij over bepaalde zaken dacht en dit stond haaks op de beleving van haar zus en eigenlijk haar hele familie. De situatie was hoog opgelopen en als gevolg hiervan heerst er al enige maanden doodse stilte tussen hen. Een situatie die zij heel vervelend vindt en waar ze veel verdriet van heeft. Ze is immers een harmoniemens en mist haar zus, maar de maat is vol. No way dat zij weer bakzeil gaat halen als ze daarmee weer zichzelf moet verloochenen.

Het is een bekend fenomeen in het ouderlijk gezin waarin zij is opgegroeid: ‘we spreken niks uit, maar doen alsof er niets aan de hand is. Als het maar gezellig is en we voor de buitenwereld maar een heel gelukkig gezin lijken’. Alleen werkt dit niet langer, omdat zij heeft gekozen te gaan werken aan zichzelf en nu aan het leren is zich uit te spreken i.p.v. altijd alles omwille van de lieve vrede in te slikken. Een weg met vallen en opstaan.

Woest is ze dus. Story of her life: niet gezien of serieus genomen worden of als een pluisje op een colbertje worden weggeveegd, als ze niet doet wat verwacht wordt.

De echte pijn
Nou mag boosheid er zijn, zoals alle emoties er mogen zijn. Boosheid komt voort uit je eigen vuur, jouw kracht en maakt je sterk, mits constructief ingezet. Tegelijk noem ik boosheid wel ‘ns een secundaire emotie, het verbergt bijna altijd een andere emotie, een diepere pijn die eronder ligt.

Als ik haar uitnodig bij de boosheid te blijven zonder deze te voeden (met gedachten als ‘hoe stom haar familie wel is en hoe zielig zij wel is met zo’n familie’) of te ondermijnen (‘het kan veel erger, wat loop ik te miepen, ik heb zelf een fijn gezin’), ebt de boosheid weg en komt er ontspanning in haar lijf en rust in haar hoofd. Er ontstaat ruimte om te voelen wat er nu echt speelt, wat er onder die boosheid ligt. Dan komen de tranen en wordt de werkelijke pijn zichtbaar en voelbaar. Het enige wat ze wil, is erkenning van haar zus, dat ze oké is zoals ze is, met haar ‘minnen’ en ook als ze een afwijkende mening heeft. Iets waar ze haar hele leven al naar snakt, erkenning. Eerst van haar ouders, die het niet gaven, nu van haar zus. En als ze eerlijk is, zoekt ze eigenlijk bij iedereen erkenning, dat ze er mag zijn. Ze krijgt het niet, wat ze ook doet of laat.

Inzicht en begrip
Doordat de boosheid haar niet langer verblindt, kan ze ook zien, dat ze wellicht iets onmogelijks verlangt van haar zus. Zus begrijpt haar pijn en frustratie gewoon niet, het is onvermogen, geen onwil. En wat veel belangrijker is, nu is er ruimte om te onderzoeken wat zij zelf in dit thema van ‘erkenning’ kan doen. Komt de bewustwording, dat alleen zij zelf zich die zo gewenste erkenning kan geven, dat ze goed is zoals ze is.

Work in progress
Inzichten maken niet dat je ineens de ander met open hart en vol vergevingsgezindheid tegemoet kunt treden. Je bent nog steeds ‘gewond’, maar weet nu wel hoe de wond te verzorgen, schoon te houden en te laten helen. Inzichten creëren afstand van de situatie, waardoor je – minder opgeslokt door emoties – er als een observeerder meer ‘boven kunt hangen’ en daarmee met meer mildheid naar jezelf en anderen kunt kijken. Je ervaart ruimte om te onderzoeken welke overtuigingen jou beperken in bijvoorbeeld het oké zij met jezelf.

Oefening
Als jij nou merkt, dat een emotie je opslokt, of dit nu boosheid, verdriet of angst is, en je wilt het veranderen, dan kun je deze oefening doen: je ademt ín de emotie, zonder verder ook maar iets te doen. Geen gedachtes of gedrag om het te onderdrukken, geen gedachtes om het te bagatelliseren of relativeren. Je doet he-le-maal niets, je laat de emotie er helemaal zijn en blijf rustig ademen. En elke keer als je de emotie weer voelt toenemen, ga je terug naar de oefening: he-le-maal niets doen met de emotie, behalve er mee zijn. Binnen anderhalve minuut is de emotie uit je systeem en ervaar je ruimte om met meer afstand te kijken naar dat wat er nu eigenlijk aan de hand is.

Leuk als je met me deelt hoe jij met een ongewenste emotie omgaat, of hoe je de oefening hebt ervaren!

 

 

Wil jij óók ont-moeten, ont-stressen en energie overhouden om de dingen te doen waar jíj blij van wordt?Vul je gegevens in, download direct het e-book en maak al vandaag gebruik van deze gouden tips.