Blog

Oud verdriet geheeld

8 aug 2017

Deze keer over mezelf en hoe ondoorgrondelijk de wegen van bewustwording kunnen zijn.

Scherp, intens en totaal onverwachts word ik hard in mijn hart geraakt. Het raakt me als een mokerslag, beneemt me de adem, een oud, diep verdriet komt omhoog en tranen stromen over mijn wangen, niet tegen te houden: de realisatie, dat over een paar weken onze oudste zoon precies de leeftijd zal hebben als ik had op de dag dat mijn moeder plotseling overleed. Nog net geen 19 jaar. In eerste instantie ook even verwarring, want ik heb dit verlies toch lang geleden al verwerkt? Heb mezelf altijd toegestaan het gevoel van verlies te voelen, de immense pijn in mijn hart te laten zijn, alsook het snakken naar adem en het paniekgevoel bij het me realiseren van de vreselijke zekerheid, dat ik haar nooit meer zou zien.

Als mensen, ook nu nog, benoemden, dat dit echt traumatisch voor mij moet zijn geweest, kon ik dat ook beamen zonder mezelf te verliezen. Ik had het een plekje gegeven. Een vriendin, tevens therapeute heeft de afgelopen jaren verschillende keren aangegeven, dat ik onderschat wat de impact van dit verlies op mij was en nog steeds is, en ik dan dacht dat dit niet resoneerde, dat ik wel ‘oké’ ben het vroege overlijden van mijn moeder. Natuurlijk herinner ik me (vaag, het is immers al zo lang geleden) dat ik het verdriet en gemis ondraaglijk vond. En dat ik dacht dat die pijn in mijn hart nooit zou weggaan. Maar na zoveel jaar is dat gesleten, en leef ik inmiddels langer zonder dan met moeder. Toch?

Al het kneiterharde werken aan mezelf, het ontwikkelen van mijn bewustwording- en Zijn met Vortexhealing® en holistische massages, bracht me dit zichtbaar worden van een oud pijnstuk, wat in al die jaren nog niet gezien was, en dus niet geheeld. En het verraste me volkomen. Dat door onbewust naar onze eigen oudste te kijken, de bewustwording kwam, dat hij nu praktisch zo oud is als ik toen was en daarmee ineens mijn gevoel als 18-jarige scherp naar boven kwam. Zó was ik dus ook ongeveer op die leeftijd: op weg naar volwassenheid, naar zelfstandigheid, de wereld aan je voeten en daarnaast ook nog zo jong. Er is een verschil tussen weten en weten. En realiseer ik me plots in elke cel, dat op een bepaalde manier het zorgeloze en nog onbevangen zijn wat hoort bij die leeftijd toen in een klap weg was. Dat er een ernst en verantwoordelijkheid op mijn bord belandde, wat niet zou hoeven bij een 18-jarige. Zonder dramatisch of zielig, wel met een scherpe pijn. Ik kan het niet goed uitleggen, maar het is alsof ik een stukje van mezelf erken, alsof ik er nu pas klaar voor ben, om echt te kunnen doorvoelen hoe groot de impact is, hoe ver dit reikt. Nogmaals geen drama, geen ‘hoe anders had mijn leven anders geweest’. Wel helende tranen, die bevrijdend werken, oude ballast loslaten en mij meer vrijheid geven om het leven in te ademen. Met volle teugen.

Ik voel hartezeer en hartevreugde tegelijk. Het is goed, zoals het is.