Het berichtje triggert. Nou gebeurt me dat wel vaker met berichten op social media, zowel positief als negatief. Is het aan mij wat ik ermee doe. ‘Moet’ ik soms op mijn handen zitten om niet primair te reageren, als ik een bericht onheus, oneerlijk of te ongenuanceerd vind. Maak ik de afweging. Wat ík dan met mijn eventuele reactie zou willen bereiken. Kan ik meestal prima uit de emotie blijven. Deze keer raakt een bericht iets in me en het blijft zoemen. Interessant, temeer de insteek van het bericht positief is en ik toch ergens een tegenreactie registreer in mijn systeem. Een innerlijk onderzoek start, niet wetend of ik het in woorden kan vangen…

De kracht van lichamelijk contact

Het raakt een deel van mijn vak en misschien nog wel meer iets in mij (natuurlijk vooral dat 😊). In het desbetreffende bericht wordt Bessel van der Kolk geciteerd, dat ‘…lichamelijk contact… juist enorm kan helpen om je weer veilig te voelen in je lichaam, om te ervaren dat het gevaar geweken is. Als dat gebeurt, en het stresssysteem van de emotionele hersenen kalmeert, kunnen andere delen van het brein ook weer gezonder functioneren…’. ‘Ja, helemaal mee eens!’, denk ik. Ik ben groot voorstander van helende aanraking, ben daarom o.a. massagetherapeut, ben bovendien dol op welgemeende, echte knuffels en… aaahhh, daar zit-ie, ik voel ‘m ineens… dat andere…

Onvoorwaardelijk

Voor mij is een van de belangrijkste voorwaarden voor het kunnen ervaren van genoemd positieve effect van dit lichamelijke contact – laten we het hier een troostrijke knuffel noemen – dat deze onvoorwaardelijk wordt gegeven (en vanzelfsprekend met instemming van de ontvanger). Dat de knuffelgever 100% aanwezig is. Dat de knuffelgever slechts 1 intentie heeft met die knuffel en dat is er te zijn voor de ander. In stilte, met open hart, in volledige verbinding. Zo’n moment waarin alles even stilstaat, wegvalt en samensmelt. Waar alles 1 is. Daar zit de heling voor de knuffelontvanger. En mooi genoeg dan ook voor de knuffelgever, juist omdat-ie alleen maar is en daarmee zoveel brengt.

De inperkende knuffel

Hoe goed bedoeld ook, in mijn leven heb ik meer dan eens knuffels gekregen, waarbij ik voelde, dat de ander die knuffel onbewust (ook of vooral) gaf voor zichzelf. Dat die knuffel niet helemaal en alleen voor mij bestemd was. Ik zeg dit liefdevol, echt, de meesten of misschien wel allemaal zijn zich er niet van bewust, dat ze eigenlijk (ook) zelf iets komen halen als ze een knuffel aan een ander geven. Omdat ze jouw verdriet of pijn niet goed kunnen aanzien, dus het willen stoppen. Omdat ze zich opgelaten voelen en dan met een knuffel je willen troosten, maar jou in feite het zwijgen opleggen, de sussende beweging. Omdat hun eigen pijn wordt getriggerd door jouw verdriet en ze dit wegduwen door jou dan een hug te geven.

Van aanpassen naar kiezen voor jezelf

In mijn geval betekende dat toentertijd, dat ik me zonder nadenken meteen aanpaste aan dat wat ik (onbewust) écht voelde bij die ander. Hun ongemak. De pleaser in mij stopte met huilen, maakte een grapje om het luchtig te houden, ik wuifde het weg of wist de focus meteen te verleggen naar de ander. Pfieuw, hadden we dat ongemakkelijke moment ook weer gehad. Dat je jezelf enorm tekort doet met elke keer weer dat inslikken van je emoties en gevoelens, ach…

Misschien dat ik daarom nu nog steeds alleen voluit ongeremd kan toegeven aan een huilbui in de auto tijdens een lange rit. In m’n eentje, alle emoties en tranen ongegeneerd laten gaan in de wetenschap dat ik me niet snel hoef groot te houden, omdat een ander zich anders mogelijk ongemakkelijk gaat voelen. Heerlijk, helend (en ja: vaak ook kapotmoe daarna door het ontladen van die opgekropte sh*t).

De helende knuffel

En dan komt die ene helende knuffel, wanneer iemand je omarmt en je precies stevig en lang genoeg vasthoudt. Je overlevingsmechanisme zich mogelijk in eerste instantie weigert over te geven aan die warme cocon van er mogen zijn, helemaal jezelf mogen zijn. Dat je door die barrière van weerstand heen valt en je jezelf toestemming geeft om je eindeloos te laven aan die onvoorwaardelijke liefde, die in die knuffel zit. Zó fijn. Kun je het voelen?

Hoe dan?

Zo’n onvoorwaardelijke knuffel geven vraagt ook iets van de gever. Durf en kun jij als knuffelgever door je eigen pijn en ongemak heen, er zijn voor de ander? Als je wel wilt en niet weet hoe, een paar mogelijkheden die jou misschien hierbij kunnen helpen:

  • wees er oké mee wanneer het je raakt, dat haalt lading weg bij jezelf en brengt daarmee ruimte voor de ander
  • haal rustig en diep adem in je buik, ook tijdens de hug. Dáár zit een groot deel van de verbinding
  • blijf in stilte, geen woorden (niets zeggen is zó krachtig), geen beweging (niet geruststellend aaien of troostend strelen over de rug)
  • be comfortable feeling uncomfortable. Geef jezelf tijd om te wennen aan je andere staat van Zijn tijdens de hug
  • als het helpt: zeg in gedachte als een mantra ‘ik ben er voor jou, volledig, zo lang als goed voelt voor jou’.

Oh, en voor de mensen onder ons die ontvangen nog ingewikkeld, lastig en moeilijk vinden (ja, jij! 😊) en dat graag willen leren: check de eerste vier tips hierboven voor de knuffelgever.

Leuk als je met me deelt wanneer jij zo’n bijzonder moment hebt mogen ervaren. Als gever of als ontvanger, beide is prachtig.

Liefs,

Saskia

Note: Voor de volledigheid, totaal overbodig en toch gezegd hebbende: ja, natuurlijk ben ik me ervan bewust dat dit door Van der Kolk in een bepaalde context is gezegd. Dat die context in dit social mediabericht mogelijk mist. Vind ik in deze niet zo belangrijk, vond mijn ‘aangaan’ op dit losse citaat boeiender.

Note 2: foto voorbeeld van andersoortige knuffel: onze Suka die graag heul handig over mijn arm komt hangen, als ik een blog aan het tikken ben. Ik laat in het midden of zij de knuffelgever is of de knuffelontvanger 😉