Blog

#metoo

23 okt 2017

‘Of ik zelf een verleden had met seksueel misbruik of seksuele intimidatie’, vroeg iemand me een tijdje geleden toen ik vertelde dat het me was opgevallen hoe vaak dit schrijnende thema naar boven komt in mijn praktijk. En dat dit onderwerp zelden de directe aanleiding is voor een cliënt om een afspraak te maken. Ze vroeg het me, omdat het vaak voorkomt dat een therapeut waar mensen met een seksueel issue naar toe gaan, zelf zo’n verleden heeft. ‘Niet dat ik specifiek kan benoemen’, antwoordde ik, hoewel er al jaren diep in mijn onderbuik een gevoel van onbestemdheid en ‘en wat is het toch’ gevoel zat.

Gisteravond las ik een artikel van het nrc over ‘#zijook’ waarin vrouwen en mannen vertellen over hun ervaringen met seksuele intimidatie en misbruik. Alsof ik een klap in m’n gezicht kreeg en er goed dichtgetimmerde luikjes opensprongen en diep weggestopte herinneringen over elkaar heen buitelden en stonden te trappelen om eindelijk gezien en geheeld te worden.

Als 10, 11 jarige fietste ik na school naar huis, een zonnige dag en ik moest bij een kruispunt stoppen voor het rode licht naast een witte, oude stationwagen die al stond te wachten. Ik wierp een blik naar binnen en zag tot mijn immense schrik een man zitten die aan het masturberen is. De angst, paniek en verwarring die het opriep was verlammend en niet uit te leggen. Wat ik zag, ik snapte het niet eens, maar het voelde vies, dat ik dit niet had mogen zien en het gaf me een zeer onveilig gevoel. Ik weet nog dat ik als een gek naar huis ben geracet. Bang dat die man achter me aan zou komen. En ook dat ik dit nooit aan iemand heb verteld uit een verknipt soort angst voor ik weet niet eens wat. Jaren heb ik bij dat kruispunt doodsangst gehad dat die man mij zou tegenkomen en dan wat zou aandoen om wat ik had gezien. En rakette ik elke schooldag met een bonkend hart naar huis.

Kan ik me ineens ook weer goed mijn ontreddering en onveiligheid herinneren én voelen toen ik als onzekere 14-jarige de opmerking van een volwassen man mocht ‘ontvangen’ dat ik dan wel leuk hetzelfde topje als mijn moeder aan kon hebben, maar dat mijn vrouwelijke vormen toch niet in de buurt kwamen (‘WTF?!’, denk ik nu en kan ik door het schaamtegevoel heen de enorme boosheid voelen die dit oproept).

Of …. en zo ploppen in no time ineens meer van dit soort herinneringen op. Mijn hart heeft het even zwaar en doet zeer, het helingsproces is gaande.

Nee, het komt niet in de buurt van incest of ander vreselijk seksueel misbruik. Gelukkig is mij dat bespaard gebleven. En tegelijk ja, ook dit soort ervaringen zijn seksueel grensoverschrijdend, kunnen enorme impact hebben en je een gevoel van besmeurdheid en onveiligheid geven. Je wordt aangetast in je Zijn. Ík voelde me aangetast in mijn Zijn.

Gelukkig kan het helen en kan de emotie van de herinnering worden losgekoppeld. Dankbaar voor mijn pad van bewustwording kan ik zeggen dat ook deze doorleving me een rijker en vrijer mens maakt. En ook, dat ik op dit moment mijn kwetsbaarheid nog in elke cel kan voelen om dit te delen, met kloppend hart, een knoop in mijn buik en met zweet in mijn handen. Het mag er zijn. Ík mag er zijn.