‘… maar anderen hebben het veel zwaarder dan ik…’ Als ik een euro krijg voor elke keer, dat een klant dit zegt, had ik van het bedrag inmiddels een paar leuke stedentrips kunnen maken. Dus nee, je bent echt niet de enige, die vindt ze niet mag klagen en jammeren en dat je vooral moet doorgaan, omdat ‘anderen het veul zwaarder hebben en jij dus van geluk mag spreken’ om te eindigen met ‘dus eigenlijk is het helemaal niet zo erg, wat mij is overkomen’. Right.

Tijd om oke te leren zijn met jezelf af en toe zielig vinden. Dat het zelfs voordelen heeft om je ‘ik voel me zielig’-pijn en -verdriet eens niet weg te poetsen of te bagatelliseren. Ik help je op weg en doe het voor. Komt-ie… 😆

Tijd voor een portie ‘arme ik’

Van de week een bezoekje aan de manueel therapeut. Ik ben niet zo goed ‘afgebakken’, wat in mijn geval betekent dat het SI gewricht en de onderrug niet helemaal doen wat ze moeten doen, namelijk mij pijnloos en soepel door het leven loodsen. Daar kan ik prima mee leven (nu dan he, ik heb al wat hobbels van verzet, frustratie en boosheid vermengd met verdriet hierover overwonnen), maar af en toe vliegt het gevoel van hier niet-oke mee zijn mij ineens weer aan. Zo ook nu, boem, in de ‘het is niet eerlijk, kl*te lijf ook, waarom ik’- modus, als reactie op wat ik te horen krijg…

Als je niet meer kunt doen, waar je zo blij van wordt

Voor degenen die mij nog niet zo goed kennen: ik ben vrij sportief… geweest, totdat mijn lijf het nodig vindt mij terug te fluiten. Wedstrijdzwemmen (5x per week trainen, waarvan 3x van 6-7 u in de ochtend), fanatiek volleyballen, fietstochten van min 90 km, weekenden kanoën en BodyAttacken naast 3x per week hardlopen, ik doe het allemaal en vind het heerlijk.

Na een aantal butsen en slijtage aanslagen te hebben overleefd (door hardnekkig negeren van overbelasting-signalen, een ongeluk en ja, ook ouderdom 🙈) kan ik op een moment niet langer ontkennen dat mijn onderrug niet meer doet wat ik wil dat het doet.

Anderen hebben het veel zwaarder

Zo valt mijn beenfunctie uit door een lastigdoende zenuw en meer dan 25 m lopen is een opgaaf. Oke, slikken, (lang) herstellen en terugschroeven naar wat nog wel gaat, want hee, ik ben positief ingesteld en… anderen hebben het veel zwaarder dan ik. Dat ik drie jaar niet kan sporten door een knie-ongeluk, kan ik redelijk verteren, want…precies dat…

Hardlopen lijkt weer goed te gaan, maar toch niet. Net zoals langere wandelingen toch niet zo’n goed plan zijn. Oke, weer verwerken en kijken naar wat er wel kan, want hee, anderen… Ben ik weer helemaal gelukkig als ik bodybalance ontdek en ook yoga herontdek.

Totdat ook dit niet meer mag

Krijg ik nu de boodschap van de fysio dat ik eigenlijk per direct zou moeten stoppen hiermee, want ik sloop mijn niet-zo-standaard gebouwde lijf met risico op permanente schade. En die schade, daar kan ik wel mee leven denk ik dan nog, maar de píjn die steeds prominenter aanwezig is en die blijvend kan worden…

Dat gevoel, alsof iemand je onverwacht volledig knock-out slaat. Ken je dat? Dat dus, mijn licht gaat even uit en dan niet gaan huilen bij de fysio, want dat zou echt nergens op slaan, toch? En serieus, even flitst, ja ook bij mij nog, door mijn hoofd ‘Sas, maak het niet zo groot, je kunt alles nog van het dagdagelijks leven, je werk, gezin, wees dankbaar, anderen hebben het … juist… veel zwaarder dan jij’.

Erkennen van je pijn en verdriet

NEEEE, niet doen, ook jij niet! Niet inhouden, laat het gaan! Het gaat er niet om of anderen het zwaarder hebben of dat het nog veel erger kan. Het kan namelijk altijd nóg erger of zwaarder of moeilijker! Jij-mag-echt-enorm-de-schijtbalen-van-iets-hebben ook als het ‘nog veel erger kan’. Dus f*ck it voor een moment, dat anderen het zwaarder hebben. Het gaat nu even om jou. Erken hoe jij je voelt, wat het met je doet, laat je emoties er zijn, geef ze de ruimte.

Je mag je dus rot voelen, als je zus weer wordt voorgetrokken (ook als ze het inderdaad veel zwaarder heeft dan jij en het leven jou toelacht, sort of…). Je mag er helemaal klaar mee zijn dat je moeder zich als een kreng gedraagt (ook als je moeder een veel zwaarder leven heeft dan jij). Je mag mopperen over je baas (ook als je vriendin het mogelijk zwaarder heeft dan jij, omdat zij net haar baan kwijt is en jij hébt tenminste een baan). Snappie?

En daarna mag je voelen, dat dit inderdaad niet het einde van de wereld is, kun je wellicht concluderen dat een ander het mogelijk inderdaad zwaarder heeft. Kun je zelfs eventueel besluiten te onderzoeken wat maakt dat dit je zo raakt.

Vrijheid, ruimte en ontspanning

Wat het je oplevert, als je je gevoel erkent, omarmt en er helemaal laat zijn is vrijheid, ruimte en ontspanning. Want alles wat je onderdrukt, komt er op enig moment toch uit. En vaak op een onhandige manier en op zeer ongewenste, volkomen onlogische momenten: je ploft naar je kids om niks, geeft je collega een buitenproportionele uitbrander of je barst in tranen uit in de supermarkt, omdat je favoriete pasta is uitverkocht. Kom je ziek thuis te zitten, overspannen of met een burn-out. Om maar iets te noemen.

Bijkomend voordeel van er direct uiting aan geven: de emotie duurt korter en daarmee het drama, want de heling begint meteen. Er komt als vanzelf ruimte om te kijken naar wat dan wel.

Happy End

En ik? Ik heb thuis tegen mijn verstand in (‘over 20 minuten komt je volgende klant, dus het kan niet’) de tranen even laten lopen, waarmee de druk van de ketel was en ik ontspannen en full focus aan de slag kon. Ik ben weer oke met mezelf inclusief mijn lijf dat me dan misschien wel weerhoudt van fanatiek kunnen sporten, maar dat verder prima functioneert om een fijn leven te leven. En ik ga de uitdaging aan om door mijn weerstand heen cardio en Zumba een kans te geven. Dat mag dan nog wel (lucky me 🙃). Wie weet hoe leuk ik het vind? 😊

PS Ook zin om te ervaren hoe bevrijdend het kan zijn om jezelf onder te dompelen in een portie zelfmedelijden? En denk je: ‘lastig hoor, kan ik niet’? Ik ga graag de uitdaging met je aan. Bel of app me voor een gratis ‘arme ik-sessie’