Jeuk kan ik er van krijgen, labeltjes. En tegelijkertijd weet ik uit ervaring, dat het ook zo helpend kan zijn. Labeltjes. En dan heb ik het niet over die immer irritante labeltjes in je t-shirt, die schuren over je huid en waarvan je elke keer weer denkt ‘die moet ik eruit knippen’ op het moment dat je het shirt alweer aan hebt en dan vind je het dus teveel gedoe om het shirt even uit te doen om dat kreng eruit te knippen (nee, liever loop je dan de hele dag te krabben in je nek 🙈). Anyway, ik dwaal af.

De zegen van een label

Ik bedoel labels als HSP, stoornis XYZ en spectrum ABC. Ik snap echt dat het superfijn kan zijn om eindelijk erkenning te krijgen voor ‘symptomen’ waar je al zo lang last van hebt. Dat het dus echt niet aan jou ligt. Dat je gestruggle met lezen eindelijk erkend wordt als uit een officieel, wetenschappelijk onderbouwd onderzoek blijkt dat je hartstikke dyslectisch bent en dat het niet met luiheid of ongemotiveerdheid te maken heeft. Je dan wel hulpmiddelen aangereikt krijgt.

En ik vind het verdrietig, dat je blijkbaar eerst een label ‘moet’ krijgen, voordat men (of misschien jijzelf wel) je echt serieus neemt.

De bubbel van een label

Ze komt jubelend binnen. Eindelijk, na jaren strijden, is erkend dat ze fybromyalgie heeft. Ze was een aantal jaar geleden al getest, scoorde toen net niet genoeg om het label te krijgen. En nu dus wel. 25 kg lichter voelt ze zich, want eindelijk heeft ze erkenning, nu mag ze er zijn (van wie? vraag ik me af), waarmee ze bedoelt zijn wie ze is.

Ik snap dat ze blij is en vraag haar ook: en hoe nu verder? Een beetje verward kijkt ze me aan. Het is natuurlijk fijn dat het beestje nu een naam heeft en het voelt fijn om eindelijk aan de buitenwereld te kunnen aangeven, dat ze zich niet aanstelt, want ze heeft echt ‘iets’. Maar dat het een naam heeft, verandert niet haar klachten.

Het uiteenspatten van de label-bubbel

Onze volgende sessie blijkt dat de man met de hamer inderdaad is langsgekomen. Na de euforie van erkenning, kwam de dreun dat dit is iets waar ze mee moet leren leven, een weg in zal moeten vinden. Het is geen gebroken been, dat na 6 weken weer geheeld is. Begint het harde werken, de discipline en het anders inrichten van bijvoorbeeld haar eetpatroon en levensritme.

Ze is zó lang gefocust en gebrand geweest op erkenning dat ze wél iets mankeert en heeft al die tijd onvoldoende geluisterd naar waar zíj zich goed bij voelt, wat wel en niet voor haar werkt, waardoor ze in al die jaren onnodig roofbouw op zichzelf heeft gepleegd. Zonder dat ik hier een oordeel over heb. Ieder heeft haar eigen pad te lopen. Ook ik moet soms 337 keer mijn neus stoten, voordat eindelijk landt dat ik bepaalde zaken beter op een andere manier kan aanvliegen.

Met of zonder label

Waar het mij om gaat is, dat je los van of je een label krijgt, al kunt onderzoeken wat goed voor jou is, wat voor jou werkt en daar naar mag handelen. Daar heb je geen erkenning of toestemming van een ander voor nodig. Je bent oké en mag er zijn met en zonder label.

Vastlopers

In mijn praktijk komen mensen die sensitief zijn. Het komt voor dat ze dit niet of onvoldoende van zichzelf weten, wel dat ze tegen van alles aanlopen en vastlopen. Ze willen graag inzicht in zichzelf, zich persoonlijk ontwikkelen en hun sensitiviteit voor i.p.v. tegen zich laten werken. Waarom lopen ze vast? Omdat ze zichzelf – vaak al jaren – overvragen, hun sensitiviteit (onbewust) wegdrukken, omdat ze willen meedoen in de ratrace van de 24/7 maatschappij. Omdat ze zich met anderen vergelijken, die wel met gemak 4 activiteiten in het weekend kunnen handelen, naast een gezin, een fulltime baan en 3x per week sporten. Maar ja, jij bent hen niet.

Gezonde balans

Misschien vind je een feestje heerlijk én heb je daarna tijd nodig om te herstellen van de prikkels. Heb je een superleuke, drukke baan én heb je daarom doordeweeks regelmatig behoefte om vroeg onder de wol te gaan. Ben je dol op je vriendinnen én zet je al die whatsapp op stil, omdat je dan zelf het moment kunt kiezen om alle berichten door te lezen ipv bij elk nieuw bericht een ‘ping’ te horen, waardoor je systeem weer op ‘aan’ gaat. En weet je? Dat is dus he-le-maal oké.

Ben ik dus tegen labels? Nee. Waar ik vooral vóór ben, is dat je ongeacht wel of niet een label voelt en durft te handelen naar dat wat goed voor jou is. Als je daar hulp bij kunt gebruiken, mail, bel of app me dan. Ik kijk graag vrijblijvend met je mee hoe jij hier een stapje in kunt maken.