‘…het goede gesprek…’, zei ze. Uh, say what? Afgelopen paar weken hoor ik van verschillende klanten de term ‘het goede gesprek’ voorbij komen. Toegegeven, als oud-hr-adviseur, het zei me niks. Eerlijk: ik heb erop gegoogled omdat ik bij de 1e keer dat ik het hoorde, dacht dat betreffende werkgever een nieuwe, hippe uiterlijke verpakking had bedacht voor dezelfde inhoud, namelijk een doelen- en beoordelingsgesprek.

Het zegt alles over mij natuurlijk, dat ik een giechel moest onderdrukken bij het horen van ‘het goede gesprek’, maar ik dwaal af, dat is niet waar het over gaat in deze blog.

Voor wie dit fenomeen ook nog niet kent: het traditionele doel- en functioneringsgesprek is te saai en niet prikkelend genoeg bevonden voor werknemers. Daarnaast sturen organisaties steeds meer op wendbaarheid, flexibiliteit en zelfsturing en dus wordt er van medewerkers veel meer regie en verantwoordelijkheid verwacht. In deze nieuwe manier van beoordelen staat de mens veel meer centraal en krijgen medewerkers veel meer regie over hun eigen ontwikkeling. Zie hier de geboorte van ‘het goede gesprek’. Aldus Google.

Eeuwige pleasers

Klinkt goed en sluit (in theorie) positief aan bij thema’s, die regelmatig de revue passeren in mijn praktijk: je niet gezien of serieus genomen voelen en alleen erkenning krijgen als je in het gareel loopt of bereid bent om altijd een helpende hand te bieden. Waar mijn klanten een kei in zijn, want ze vinden het heerlijk om voor anderen klaar te staan, een ander uit de brand te helpen en ze zijn daar ook goed in. Niks mis mee, totdat je merkt dat je opbrandt van dit eeuwige pleasegedrag, vastloopt, niet weet hoe dit om te vormen of het rete-eng vindt, want ja ‘men’ zou je misschien dan wel eens niet meer zo aardig kunnen vinden.

Niet dat dit het probleem is waarmee coachees binnenkomen. Meestal ligt de echte pijn verstopt onder een (dikke) laag van verschijnselen als: ‘ik ben blijvend te moe, krijg het niet bijgeslapen, heb geen zin meer in sociale activiteiten, zelfs niet nu het beperkt is tot een belletje of een wandeling in het bos (op 1,5 m afstand), heb last van een steeds korter lontje en zit niet lekker in mijn vel, terwijl dat allemaal volkomen onlogisch is’. Dat dus.

Onder het mom van ‘vind ik leuk’

Voor deze dame is het door niet zo’n heel fijne jeugd gecombineerd met een zorgzaam karakter een mega-mega-uitdaging om voor zichzelf op te komen, al zou je dat aan de buitenkant niet zeggen. Een vlotte, communicatief vaardige en doortastende dame.

Voor een werkgever een ideale werknemer: kan altijd extra uren werken, miept nooit over overuren opnemen of uitbetaald willen krijgen, zegt altijd ‘oh, doe ik wel’ als niemand in het team reageert op een hulpvraag, doet op vrijdagavond nog alle achterstallig administratie en werkt op zondag alvast alle mail weg, zodat ze maandag direct aan de slag kan. Onder het mom ‘ik vind mijn werk leuk’, wat ook waar is, maar waar zijn die grenzen?! Herkenbaar?

Leeglopen op ‘vind ik leuk’

Maar deze keer niet. Er was ‘een aap uit haar gat gesprongen’, zoals wij vroeger thuis dan liefdevol zeiden. Ze had haar leidinggevende helder en onverbloemd (wel met het hart in haar keel, en hee, dat mag!) laten weten not amused te zijn over het feit, dat haar ‘goede gesprek’ eerst eindeloos was uitgesteld en toen het eindelijk plaatsvond (veilig via Zoom), de leidinggevende niet voorbereid was, de helft minder tijd had dan was afgesproken en in dat resterende halve uur ook nog eens het goede gesprek afbrak door een telefoontje op te nemen om het goede gesprek vervolgens te eindigen met de mededeling dat ze de overige punten wel ‘een’ volgende keer zouden afwerken. Uhhh??

Verandering om pijnvermijding of pleziervergroting

Wat maakt nou, dat ze nu ineens de moed had gehad om zich uit te spreken: het kwartje was gevallen, dat ze veel te hard werkt, richting overwerkt gaat en dat ze (weer) niet serieus genomen werd toen ze dit bespreekbaar wilde maken. Dat als ze zelf niet ‘stop’ ging zeggen, een ander dat zeker niet voor haar ging doen. En deze keer was haar verlangen om dit (ziek uitvallen) te voorkomen groter dan haar angst wat haar manager dan wel van haar (gedrag) zou vinden.

En dit is áltijd de reden waardoor je in actie, in beweging komt: pijn vermijden of plezier ervaren. Je wilt pijn vermijden (i.c. niet overspannen raken) of plezier ervaren (i.c. bijv. in het weekend nog energie hebben om leuke dingen te ondernemen).

Grenzen kennen en durven aangeven

Waar die grens ligt en wanneer dat moment is, is voor iedereen anders. Voor de pleasers onder ons, die het enorm lastig vinden om ‘nee’ te zeggen, ligt die grens vaak verder weg dan goed voor je is. Het goede nieuws is, dat je echt (echt!) kunt leren die grens een stuk eerder aan te geven, zonder schuldgevoel, zonder schaamte, zonder pijn in je buik (oke, misschien een klein beetje) en met het weten en voelen, dat je mág kiezen voor jezelf.

Je hoeft het niet alleen te doen

Herken jij je in die eeuwige pleaser en grenzeloze doener en ben jij er ook klaar mee, dat er ‘over jou(w gevoel) heen gewalst wordt, dat je elke keer weer toestaat dat een ander over je grenzen gaat, neem dan contact met me op! Kijk ik gratis een half uur met je mee in jouw situatie en krijg je minimaal twee waardevolle, gemakkelijk toepasbare tips, die jou op weg helpen te durven kiezen voor jezelf. Doen! Ik spreek je graag voor een echt goed gesprek 😉 via Skype, Facetime of telefoon.

PS mocht je willen weten hoe het nu afliep met mijn klant: het vervolggesprek komt eraan