Hoe vaak ga jij over je grenzen zonder dat je dit in de gaten hebt?

Het blijkt het thema in mijn praktijk deze week. Zonder dat ze het zich bewust zijn, gaan mijn klanten stelselmatig over hun grenzen op hun werk.

Een klant doet naast haar eigen werk ‘even tijdelijk’ het werk van een zieke collega erbij. Detail, dat de collega al een paar maanden ziek is en onbekend is wanneer ze terugkomt. Wanneer ik haar vraag hoe ze dat dan doet, 36 uur aan werk stoppen in haar officiële werkweek van 24 uur, antwoordt ze: ‘ik werk nu gewoon van 0800-1730 u ipv van 0830-1700’. En nee, die extra uren schrijft ze niet, want ‘ze vindt haar werk leuk en doet het graag’. Uhhh, wat?!

Structureel extra werken zonder extra verlof of salaris

Nou ben ik de laatste die zal zeggen, dat je elke minuut die je extra werkt moet schrijven en ben ik voorstander van ‘organisch’: als je een tijdje meer hebt gewerkt, dat je dit compenseert door op een ander, rustig moment een keer lekker eerder naar huis te gaan zonder dat er uren over en weer worden geschreven. Maarrr, er zijn grenzen. Ik reken haar voor (iets met ‘het hr-adviseur bloed kruipt waar het niet gaan kan’ en ‘eens een hr-a, altijd een hr-a’😊), dat als ze dit een jaar zou doen, ze pak ‘m beet 24 dagen extra werkt, oftewel 8 weken, die ze niet betaald/geen verlof voor in de plaats krijgt. En dat ze nu al op 4,5 dag extra gewerkt zit. Het kwartje viel…

Vrij vragen wanneer je ziek bent

Een andere klant heeft een fysieke aandoening die haar bij vlagen praktisch uitschakelt door de pijn die dit geeft (van een ander kaliber dan ‘men neme een ibu’tje en een paracetomol’). Lastige: niet zichtbaar aan de buitenkant en een karakter, dat ze liever dood neervalt dan gaat ‘klagen’. Een prachtige eigenschap (het niet klagen), maar ook hier zijn er grenzen. Nu zit ze in zo’n kl*te periode dat haar lijf haar in de steek laat, waardoor het deze week echt niet meer haalbaar is om haar normale uren te draaien (beeld: je werk al dagen strompelend doen). Vraagt dan een dag verlof aan voor deze en ook alvast volgende week.

Superlief en loyaal naar haar werkgever, maarrruh: ziek is ziek en je verlofdagen zijn hier niet voor bedoeld (ik zei het al: het hr-bloed kruipt waar het niet gaan kan). En nee, ik ben er geen voorstander van dat je je bij elke scheet die je dwarszit, ziekmeldt, maar ook hier: serious business. Het kwartje viel…

Werk en privé naadloos aan elkaar verbonden

Een derde klant loopt tegen het fenomeen aan, waar momenteel menig werkende ouder tegenaan loopt: het corona-syndroom waar werk en privé naadloos in elkaar overlopen, omdat er vanuit huis gewerkt wordt, vaak aan de keukentafel of aan het kinderbureau van een je kids onder schooltijden. Lijkt superpraktisch, maar blijkt vaak killing voor je energiehuishouden (en je lijf!).

Voorheen zat ze na het werk nog 25 minuten op de fiets en gebruikte ze die tijd eerst om het werk los laten om zich dan op te laden voor het gezin. Bovendien is het na een dag werken aan een bureau heerlijk om even beweging te hebben (en heel gezond!).

Nu is het, inmiddels al acht maanden, een kwestie van in wel 1 hele seconde de laptop dichtklappen, dan zich verkrekt achter het niet ergonomisch verantwoorde ‘bureau’ te hijsen uit een al even non-arbo verantwoorde stoel en hup, zo door te schuiven het volle gezinsleven in. Op mijn vraag waar haar tijd is gebleven om even te ontladen en op te laden, valt het stil. Het kwartje viel…

Hoe het anders kan

Het gaat vaak zó subtiel, over je grenzen gaan. Onbewust dan wel bewust met als reden loyaliteit of omdat je geen pieperd wilt zijn of omdat de situatie nu eenmaal zo lijkt te zijn. Maar goed voor jezelf zorgen maakt je geen pieperd en heeft niets te maken met gebrek aan loyaliteit! En ik weet het, been there, done that, bought the t-shirt en wel vaker dan 1 keer…

Het maakt je een fijner mens voor jezelf en daardoor ook voor je omgeving als je je grenzen kent en bewaakt. Stel jezelf met regelmaat de vraag: ‘wat is goed voor mij?’.

Pareltjes

Mijn klanten zijn allemaal pareltjes met een gouden hart, van wie het hun kracht én valkuil is er voor anderen te zijn: het gaat niet over ‘dus het is hun eigen schuld dat…’. Dit zijn slechts een paar voorbeelden van verhalen die elke week voorbij komen in mijn praktijk. Ze laten zien hoe snel je vergeet waar je grenzen zijn of als ze wel weet, maar dan niet aangeeft, omdat een of andere beperkende gedachte jou hiervan weerhoudt.

Dat deze praktijkvoorbeelden jou wakker mogen schudden om eens te onderzoeken, waar jij je piketpaaltje steviger zou mogen neerzetten ‘tot hier en niet verder’. Want je loopt leeg op teveel geven.

Vraag hulp als het alleen niet lukt

Vind je het nou rete-eng, moeilijk en ingewikkeld om je grenzen aan te geven, neem dan contact met me op. Dan kijk ik met je mee in jouw situatie en geef ik je minimaal twee waardevolle tips waarmee je aan de slag kunt. Doen!

Een tip, die ik je wil meegeven: onderzoek eens wat er écht onder de redenen als loyaliteit, geen pieperd willen zijn of maar ‘gewoon’ doorgaan ligt. Da’s voer voor een andere blog.

Liefs,

Saskia