Wanneer verwachtingen het winnen van waardering en dankbaarheid, aiii, dan kan de teleurstelling en ontgoocheling zo groot en pijnlijk zijn. En eerlijk, we doen het allemaal: verwachtingen hebben, of we nou willen of niet.

Daar is niet per se iets mis mee, totdat (hoge, vaak onbewuste) verwachtingen niet worden waargemaakt en juist het tegenovergestelde brengen: pijn, afwijzing, stress. Totdat hoe je je voelt, afhangt van of die verwachtingen uitkomen. Hoe blijf je uit deze valkuil, zodat je leven zoveel leuker, fijner en rijker wordt?

Als nou maar eerst die vakantie er is

Emma had bedacht: Áls we nou maar eenmaal met vakantie zijn… Ik kijk er zó naar uit, want dan gaat de aan-knop uit, zal ik ontspannen, voel ik me goed en laad ik lekker op.’ Maar eenmaal in het vakantiehuisje komt de man met de hamer langs. Stress, paniekgevoelens, nergens zin in hebben, doemdenken en gedachtes waarin ze zichzelf tot op het bot afbrandt staan aan het roer. Hoe dan?!

Nu komt die erkenning

Sabine houdt een enorme kater van het familie-etentje. Als door het lot bepaald, zit ze tegenover haar heeft-nog-nooit-erkenning-gegeven-moeder. Sabine heeft het afgelopen jaar keihard aan zichzelf gewerkt, demonen in de ogen gekeken en verslagen. Het verschil is aanmerkelijk: ze geniet van het leven, staat voor zichzelf en laat de sh*t van een ander bij die ander i.p.v. zich daar verantwoordelijk voor te voelen. Kortom, Sabine is nu echt gelukkig met zichzelf.

Ineens piept het kleine, innerlijk kind in Sabine naar boven, dat toch weer een poging wil ondernemen om erkenning te krijgen van haar moeder. In de euforie van ‘het leven lacht me eindelijk toe’ en tegen beter weten in, floept de vraag eruit: ‘Hoe zie jij me nu, mam?’ Het antwoord is 180 graden anders dan ze had verwacht of gehoopt en de afwijzing en daarmee de pijn komt binnen als een dolk in haar hart. Gedesillusioneerd, vol zelftwijfel en verdrietig gaat ze naar huis, zich afvragend hoe ze het weer heeft kunnen laten gebeuren?!

Als dat eigen stekkie er is

Fien had bedacht ‘als ik nou maar eenmaal verhuisd ben, mijn eigen gedoetje heb en kan laten en doen wat ík wil, dan ligt de wereld aan mijn voeten en ben ik weer helemaal gelukkig’. Tijdens het opknappen van haar nieuwe stekkie, het verhuizen en het uitpakken van de eerste dozen voelt ze inderdaad het geluk door haar lijf stromen… of is het toch vooral adrenaline?

Nu is het hoognodige uitgepakt, maar staan de dozen met spullen die het juist gezellig maken al weken als een stoorzender in haar woonkamer. Is ze helemaal niet zo gelukkig, om niet te zeggen, dat ze een dip is beland. Ziet Fien vooral wat er niet is (geen tuin, geen extra kamer, geen ruimte). Van het genieten van haar eigen stekkie is weinig meer over… Hoe kan dat nou?!

De mindf*ck

Zomaar een paar voorbeelden uit de praktijk en ik schat in, dat je zelf ook zo wel een situatie of 1 2 uit je mouw kunt schudden, waarin je al dan niet bewust verwachtingen had en je gewoon keihard de deksel op je neus kreeg.

Wat er mis gaat, is dat je niet in het ‘nu’ staat, je hebt een verwachting. En tja, verwachtingen gaan gepaard met teleurgesteld kunnen worden. Bij Emma dat als ze maar eenmaal van huis is, dat dan alle stress van haar zal afglijden. Bij Sabine, dat nu ze zo goed in haar vel zit, haar moeder dit vast ook ziet en zal bekrachtigen. Bij Fien, dat als ze nou maar in haar eigen energie in haar huisje zit, dat ze dan weer gelukkig zal zijn.

Maar het is geen knop die je even kunt omzetten. We foppen onszelf, ennuh met de beste bedoelingen, hoor. Verwachtingen houden je in beweging, zijn brandstof voor jouw motivatie om iets te bereiken of om ergens aan te beginnen. Het geeft hoop, vertrouwen en biedt uitzicht op iets (of dat denken we in ieder geval).

Wat wel!

Helaas maak je jezelf ook afhankelijk, want er moet dus eerst ergens aan voldaan zijn (de verwachting) voordat je gelukkig, blij of ontspannen kunt zijn. Verwachtingen trekken je uit het ‘nu’. Je vergeet te kijken naar, te focussen op en te genieten van wat er wel is ín het moment.

Emma heeft een heerlijke tijd, wanneer ze haar verwachtingen van wat de vakantie haar vast zal gaan opleveren loslaat en focust op het feit dat ze nu heerlijk met haar gezin op pad is, dat ze in een fijne omgeving zit, dat het huisje goede bedden heeft en dat ze (oh, wat zaaalig) geen buren hebben.

Sabine gaat na het etentje met een goed gevoel naar huis, wanneer ze stopt met ergens toch te verwachten, dat haar moeder nu ineens wél Sabine ziet en waardeert voor wie ze is. En dat Sabine in plaats van (onbewuste) verwachtingen hebben, haar focus richt op hoe fijn het is te voelen, dát ze weer kan genieten van uit eten gaan, ze de prikkels prima aankan en ook nog energie heeft als ze naar huis gaat.

Fien d’r huisje zal echt haar stekkie worden, als ze blijft focussen op wat het huisje haar nu al wél brengt: vrijheid, rust, ruimte voor zichzelf en dat elk voorwerp dat ze uit een doos haalt en in huis plaatst, haar huis weer een stukkie gezelliger maakt. Fien geniet en zal zich fijn voelen, als ze loslaat, wat het huisje haar ‘moet’ gaan brengen.

Appreciation above expectation. Probeer het uit en deel vooral met me hoe dit voor jou uitpakt.