Blog

Blue Monday of Blue Moonday?

Diep in mijn hart voelde ik ‘m voor het weekend al aankomen, heb ik geprobeerd ‘m compleet te negeren of anders met nog maar een stuk (heerlijke) oranje Tony Chocolonely zoet te houden. Maar er is geen ontsnappen aan, wist ik natuurlijk allang, maar ook ik probeer soms nog steeds tegen beter weten in heel hard te duiken als ik ‘m voel aankomen, me te verzetten om ‘m maar niet te hoeven laten doorbreken ….

Lees meer

Bewustwording is een pad, geen eindresultaat

In een vorige blog schreef ik over hoe je kunt omgaan met een emotie of gevoel waar je geen zin in hebt. Bijvoorbeeld dat wanneer je dan eindelijk een dag hebt waarin je niks hoeft en je jezelf toestemming hebt gegeven om te niksen, dat het niks doen je aanvliegt. Je je ervan bewust wordt, dat niks doen voor jou keihard werken is. Je hebt namelijk helemaal geen rust in je kont, je ‘aan’ knop krijg je niet op de uitstand. En voor je het weet zit je gefrustreerd te zijn met wat eerst zo heerlijk leek, namelijk ‘niks doen’.

Soms lukt het dan niet om te zijn met de onrust die je voelt. Je hebt het echt geprobeerd: er naar toe ademen, lief voor jezelf zijn dat het oké is om de onrust te voelen, op je handen gaan zitten om maar niet te gaan handelen, met lijm jezelf vastgeplakt aan de stoel en toch lukt het niet, grrrrr.

Lees meer

Hoe moeilijk kan ‘niets doen’ zijn?!

Dit jaar had ik mezelf cadeau gedaan om tweede kerstdag helemaal niets gepland te hebben, niets te hoeven, niets te doen. Had ik me voorgenomen echt enorm te gaan genieten van het niks doen. Weken heb ik er naar uitgekeken.

En toen werd het kerst, was op de eerste dag om 22.00 uur het bezoek weg en begon die ingewikkelde uitdaging….niks doen. Want je kunt wel met jezelf afspreken dat je niks hoeft te doen, maar dan ook daadwerkelijk het doen van ‘niks doen’…. mijn hemel wat een gedoe is dat dan, dat niks doen!

Lees meer

Over springen en zichtbaar zijn

Daar was-ie dan: het driedaagse businessevent van Veronique Prins. En zoals ik mijn laatste blog al schreef, mijn darmen waren terecht van slag, mijn hartslag piekte terecht en mijn ademhaling had wel degelijk een aanleiding om te stokken 😅 Door elkaar gehusseld, no more ‘getrut en gemuts’ excuses, zichtbaar(der) worden is een must als ik mijn droom wil waarmaken. En dus klom ik in de spreekwoordelijke pen, snoof ik de weinige kennis die ik heb van email-programma’s weer eens op en besloot ik dapper (heeeel dapper, vond ik) door de bibbers heen, om naar alle (oud-) ’Sassensers’ een berichtje te sturen (oké, nog een beetje veilig was het wel).

Lees meer